biabır

biabır
sif. <fars.> Abırsız. Biabır etmək (eləmək, eyləmək) – abırdan salmaq, rüsvay etmək, adını ləkələmək. <Kərim:> <Süleyman bəy> mənim bacımı biabır eləyib, mən də onun qarnını balıq qarnı kimi cırıb, bağırsaqlarını ayağına dolamasam, atamın oğlu deyiləm. Ə. H.. <Barat:> Yoldaş Şərif, nə haqq ilə sən müəllimə Almas xanımı biabır edirsən? C. C.. <Tahir:> Qoy, nə deyir desin, məni biabır da eləsə, ürəyimdəkiləri açıb ona söyləyəcəyəm. M. Hüs.. Biabır olmaq – rüsvay olmaq, ad batırmaq, abırı tökülmək. Camaat qabağında biabır olmaq. – <Hacı İslam:> Bu dəli- nin öhdəsindən bəlkə sən gələsən, yoxsa vallahi biabır olduq. C. M.. <Balaş:> Çul-çuxası ilə həyətə-zada çıxar, biabır olarıq. C. C.. <Mir Mahmud:> Ay Hüseyn, bu nə paltardır əyninə geymisən, çıxart, çıxart, dayın bizə gəlir, biabır olarıq. S. Rəh..

Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti. 2009.

Игры ⚽ Поможем сделать НИР

Look at other dictionaries:

  • fəzih — ə. biabır olmuş, rüsvay olmuş …   Klassik Azərbaycan ədəbiyyatında islənən ərəb və fars sözləri lüğəti

  • abır — is. <fars.> 1. Həya, heysiyyət, şərəf, hörmət, qədir qiymət. <Zibeydə:> Axır mənim də özümə görə adım, abrım var! M. F. A.. <Gövhər:> İndiyədək abır, ismət saxladıb məni. . N. V.. <Birisi:> Məgər mən öz abrımdan keçib… …   Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

  • rüsva(y) — is. 1. Biabır olma, abırsızlıq, heysiyyətdən düşmə, abırdan düşmə. Nə çəmən cümlə cahandır məni rüsvayə qəfəs. S. Ə. Ş.. // klas. Bu sözlə bağlı olan birləşmələrin birinci tərkib hissəsi; məs.: rüsvayi dünya, rüsvayi eşq, rüsvayi xəlq. Axır elə… …   Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

  • beyüzm — (Ağdam, Gəncə, Şuşa) hörmətsiz, biabır ◊ Beyüzm eləməx’ (Gəncə) – hörmətsiz etmək, biabır etmək. – Durduğu yerdə zalım oğlu özünü beyüzm elədi qoydu ora. Beyüzm olmax (Şuşa) – hörmətsiz olmaq, biabır olmaq. – Onun yanında da beyüzm oldum …   Azərbaycan dilinin dialektoloji lüğəti

  • bəsrət — (Cəbrayıl) biabır, abırsız ◊ Bəsrət eləməx’ (Cəbrayıl) – biabır etmək, hörmətsiz etmək. – Səni bəsrət elərəm …   Azərbaycan dilinin dialektoloji lüğəti

  • ad — is. 1. Doğulduğu zaman adama verilən şəxsi isim. Ad və soyad. Ad qoymaq. Adın nədir? Adını söyləmək. – Sən öləsən, Xanmirzə bəyin adını verən kimi, qoçaqlar o saat qalxdılar. N. V.. // Ləqəb, təxəllüs. 2. Şöhrət. <Elmar:> Siz qızları ad… …   Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

  • ağız — 1. is. 1. İnsan və heyvanların üzlərinin alt tərəfində, alt və üst çənələri arasında yerləşən, yeyib içməyə və səs çıxarmağa məxsus üzv. Ağzını yaxalamaq. Ağzı ilə nəfəs almaq. Ağzı acı dadmaq. Dişsiz ağız. Ağız boşluğu. Ağız suyu – insan və… …   Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

  • baş — is. 1. İnsan bədəninin kəllə və sifətdən ibarət olan yuxarı hissəsi. İri baş. Onun başı ilə bədəni arasında tənasüb yoxdur. – Baş bədənin tacıdır, gözlər onun daş qaşı. (Ata. sözü). // Heyvan bədəninin beyin olan yuxarı və ya ön hissəsi. Toğlular …   Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

  • bihörmət — sif. və zərf <fars. bi. . . və ər. hürmət> Hörmətsiz. <Səadət xanım:> Bağışlayın, əgər məndən bihörmət iş baş vermişsə, üzr istəyirəm. . . M. C.. Bihörmət etmək – hörmətdən salmaq, biabır etmək, alçaltmaq. <Bədircahan bəyim:> A… …   Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

  • bədnam — sif. <fars.> Pislikdə adı çıxmış, adı ləkəli, pis ad qazanmış; rüsvayçı, biabırçı. Çaqqal var ki, gödən çıxardar, qurdun adı bədnamdır. (Ata. sözü). Bədnam etmək (eləmək) – rüsvay etmək, biabır etmək. Çün Nəsiminin muradı sənsən, ey… …   Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

Share the article and excerpts

Direct link
Do a right-click on the link above
and select “Copy Link”